Бақайдгирӣ Ворид
Ворид ба сомона
tj
Пирамард даруни хона, назди тиреза хобида, ба саҳни ҳавлӣ бо ҳавас менигарист ва афсӯс мехӯрд, ки мадор надорад, берун баромада, тан ба нури тиллоранги офтобак дошта, андаке гарм шуда, роҳат карда наметавонад. Фақат дида метавонад ва тамошо карда
Тадқиқотҳои иҷтимоӣ собит менамоянд, ки низоми пешрафти соҳаҳои ҷомеа, бунёдкориву созандагӣ, арзишҳои маънавӣ ва фарҳанги гуманистӣ ба шахсияти ҷомеавӣ будани инсон алоқаманд аст. Мегӯянд,
Либоси зебо, ин ақлу одоби инсон нест.
[thuСаҳфаҳоро пур кунам аз шеър-ғазал. Сулҳу Ваҳдат—ин бувад аз он нишон, Пояи мустаҳками мо тоҷикон. Баҳри сулҳу ҳам фазои беғубор, Ҳай ватандӯстон намуданд ҷон нисор. Сулҳу Ваҳдат доимо фархунда бод,
Шоири халқии Тоҷикистон, барандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдулло Рӯдакӣ Мирзо Файзалӣ (ёдаш ба хайр бод!) яке аз дӯстони деринаи ҳафтаномаи «Минбари халқ» буданд. Устоди зиндаёд пайваста ба воситаи ҳафтанома
Камолуддин Масъуд ибни Ҳиббатуллоҳи Хуҷандӣ, бо лақаби Бобо Камол, Шайх ва ё Пир маъруф аст. Дар забони тоҷикӣ низ калимаи шайх ё куҳансол ҳамин маъноро дорад. Камоли Хуҷандӣ, яке аз бузургтарин шоирони тасаввуф дар асри
Хушахлоқӣ роҳу равиш ва ҳаёти Паёмбарон буда дар ҳаёт одами нишонаи ростию ростқавлист, ки бо ахлоқи хуб, роҳу равиши дуруст инсон босаодат шуда, ба некбахтию некномӣ мерасад ва қаноату шукргузорӣ, парҳезгорӣ,
Нури Роғун Равшаноӣ ҷавҳари ойини мост, Рамзу рози тинати бе кини мост, Сархушем аз соғари саршори нур, Зардуҳишт он соқии дерини мост.
Имсол ба факултети рӯзноманигории Донишгоҳи славянии Тоҷикистону Россия дохил шудам. Хурсандиам ҳадду канор надошт. Бо чеҳраи пур аз табассум ба хона мешитофтам, то ҳар чӣ зудтар ин пайки хушро ба модарам расонам. Дар роҳ бо зане, ки ба мо
Бикун, парҳез зи ҷаҳлу ҳам ҷаҳолат, Маҷӯ, дар тундравӣ бахту саодат, Мабош, танпарвару танбал ба олам, Машав, мири ғазаб, андар разолат.