ДАЪВАТИ ҶАВОНОН БА ХИЗМАТИ ҲАРБӢ ВАЗИФАИ МУҚАДДАСИ ШАҲРВАНДӢ ВА ОМИЛИ ТАҲКИМИ АМНИЯТИ МИЛЛӢ

Дар шароити ҷаҳони муосир, ки таҳдидҳои гуногуни амниятӣ афзоиш меёбанд, масъалаи таъмини амнияти миллӣ ва ҳифзи истиқлолияти давлатӣ аҳамияти аввалиндараҷа пайдо мекунад. Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол барои ҳифзи марзу буми худ ва таъмини суботу оромии ҷомеа ба Қувваҳои Мусаллаҳи пурқудрат ва омодабош ниёз дорад. Дар ин замина, даъвати ҷавонон ба хизмати ҳарбӣ яке аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ ба ҳисоб меравад. Мувофиқи талаботи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи ӯҳдадории ҳарбӣ ва хизмати ҳарбӣ», ҳар як шаҳрванд-мард аз синни 18 то 27 сола уҳдадор аст хизмати ҳарбиро адо намояд. Ин қонун на танҳо масъулияти шаҳрвандиро муқаррар мекунад, балки ба ташаккули ҳисси ватандӯстӣ, интизом ва масъулиятшиносӣ дар байни ҷавонон мусоидат менамояд. Тибқи маълумоти расмӣ, ҳар сол ҳазорҳо ҷавонони кишвар ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ ҷалб гардида, қарзи шаҳрвандии худро дар назди Ватан иҷро мекунанд. Чи тавре ки Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид намудаанд: «Ҳимояи Ватан вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад ва мо бояд насли ҷавонро дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва ифтихори миллӣ тарбия намоем». Ин суханон аҳамияти баланди хизмати ҳарбиро дар ташаккули шахсияти ҷавонон ва таҳкими давлатдорӣ равшан нишон медиҳанд.
Дар солҳои охир Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои беҳтар намудани шароити хизмати ҳарбӣ ва баланд бардоштани обрӯи он тадбирҳои муассир андешидааст. Аз ҷумла, беҳтар намудани шароити зисти сарбозон, таъмин бо ғизо ва либоси ҳарбӣ, инчунин баланд бардоштани сатҳи таъминоти иҷтимоӣ аз ҷумлаи чунин иқдомҳо мебошанд. Инчунин, таъсиси қисмҳои ҳарбии замонавӣ ва муҷаҳҳаз гардонидани онҳо бо техникаи пешрафта имконият медиҳад, ки ҷавонон дар шароити хуб ва бехатар хизмат намоянд. Бо вуҷуди ин, баъзе мушкилот, аз ҷумла саркашӣ аз хизмати ҳарбӣ ва паст будани сатҳи омодагии ҷисмонии қисми ҷавонон, то ҳол боқӣ мемонанд. Мувофиқи маълумоти таҳлилӣ, дар баъзе минтақаҳо ҳолатҳои саркашӣ аз хизмати ҳарбӣ ба қайд гирифта мешаванд, ки ин амал тибқи қонун ҷавобгарии маъмурӣ ва ҳатто ҷиноятиро пешбинӣ мекунад. Аз ин рӯ, баланд бардоштани сатҳи маърифати ҳуқуқӣ ва ватандӯстии ҷавонон аҳамияти муҳим дорад. Дар ин раванд, нақши оила, муассисаҳои таълимӣ ва ҷомеа хеле муҳим мебошад. Омӯзгорон ва падару модарон бояд дар тарбияи ҷавонон ҳисси масъулиятшиносӣ, эҳтиром ба қонун ва муҳаббат ба Ватанро тақвият диҳанд. Инчунин, воситаҳои ахбори омма метавонанд бо пахши маводҳои тарбиявӣ ва мисолҳои ибратбахш дар ин самт саҳми назаррас гузоранд. Қобили зикр аст, ки хизмати ҳарбӣ барои ҷавонон на танҳо иҷрои вазифаи шаҳрвандӣ, балки мактаби бузурги ҳаёт мебошад. Дар давраи хизмат онҳо малакаҳои муҳим, аз қабили интизом, масъулият, ҳамкорӣ ва тобовариро меомӯзанд. Ин сифатҳо дар ҳаёти минбаъдаи онҳо, новобаста аз касбу фаъолият, аҳамияти калон доранд.
Тибқи маълумоти оморӣ, дар солҳои охир сатҳи ихтиёрӣ ба хизмати ҳарбӣ рӯ ба афзоиш овардааст, ки ин нишондиҳандаи баланд шудани шуури шаҳрвандӣ ва ватандӯстии ҷавонон мебошад. Бархе ҷавонон ҳатто бо хоҳиши худ пеш аз муҳлат ба хизмати ҳарбӣ мераванд, ки ин падида қобили таҳсин аст. Дар маҷмӯъ, даъвати ҷавонон ба хизмати ҳарбӣ на танҳо як уҳдадории ҳуқуқӣ, балки нишонаи садоқат ба Ватан ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ мебошад. Таъмини иштироки фаъоли ҷавонон дар ин раванд кафолати амнияти давлат ва рушди устувори ҷомеа ба ҳисоб меравад.
Бо дарназардошти аҳамияти стратегӣ доштани ин масъала, зарур аст, ки тамоми сохторҳои давлатӣ ва ҷомеа барои баланд бардоштани сатҳи маърифати ҳуқуқӣ, ватандӯстӣ ва омодагии ҷавонон ҳамкории зич дошта бошанд. Танҳо дар ин сурат метавонем насли ҷавони масъул, ватандӯст ва содиқ ба Ватанро тарбия намуда, ояндаи дурахшони Тоҷикистони соҳибистиқлолро таъмин намоем.